Μετά το αλαλούμ

Ερημικό παλάτι σκηνικό
Και εγώ εγκλωβισμένος στην τρυφή του.
Μοναδικός κληρονόμος μιας χρυσαφένιας στάχτης.
Αποκλεισμένα με κυνηγούν οι αψίδες οι κίονες και τα πάνω πατώματα.
Την σιωπή μας κληρονόμησα
και αδίκως ψάχνω συντροφιά
Ταραξίας σκόνης, φωνάζουν τα παιδία και γελούν δείχνοντας το άσπρο μου κεφάλι.
Ίπταμαι σαν διάτρητο από το σκότος φάντασμα
στο δωμάτιο του καθρέπτη που με ρόδα και λεμονανθούς στόλιζα,
να μυρίζει επιτάφιο,
να θυμίζει τη νιότη μου που έπαψε να ανθίζει
Μα να! Εδώ είναι τα ψύχουλα,
τι ευτυχία!
Ελάτε αδέλφια μου νεκροί να κάνουμε αντάρα .
Να γκρεμίσουμε τους τοίχους,
να ξυπνήσουμε τους στίχους
Σάβανα ξετυλίγονται ευθύς και των θεών ηχούν οι σκουριασμένες σάλπιγγες,
δύο φιγούρες μπρούτζινες προβάλλουν,
με σουβλερό γένι λικνίζοντας τα μπράτσα τους σα φίδια
Κλοιό σχηματίζουν γύρο μου και τα μαύρα μάτια τους αγριεύουν.
Ουρλιάζουν σε άγνωστους σκοπούς, σουρίζοντας την ύπαρξη τους στον αέρα ξερνώντας φωτιές και ποτάμια,
.επικαλούμενοι θεούς που κρύβονται στα χώματα και τους ανέμους.
Και εκεί που όλα τέλεια όδευαν στο τέλος, τα ψίχουλα φτερούγισαν σε άλλα σκοτεινά και αραχνιασμένα δωμάτια.
Το αλαλούμ σταμάτησε όπως η βροχή στο καλοκαίρι.
Κουλουριάζομε στο γκρίζο φως της νοσταλγίας,
αφήνοντας τις τελευταίες στάλες της βροχής
κρύσταλλο να γίνουν πάνω στ’ άψυχο μου σώμα.
Το σκηνικό μας ήταν ένα παλατάκι ερημικό, ασκητικό, ταπεινό και ασύχναστο