Χωρις τίτλο

Αμυδρό φώς,
παρμένο απο χώμα
μας λούζει,
λιβανίζει τη σάρκα.
Μα γνωρίζουμε την ματαιότητα
της καλοκαιρινής βροχής,
μπρός τα βρόχια του ηλίου .
Δε βαδίζουμε εμείς
με τα αρπαχτικά νερά,
μόνο ριζώνουμε στις όχθες.
Λευκά τα νύχια σκάβουνε τη γη
να βρούνε την αρχή στο νήμα
και τα ανοιχτά κεφάλια μας
εκτείνονται στα φώτα του ουρανού.
Να βρούνε μια λύση

Όλα γύρω αναπαύονται.
Η βαπτισμένη γη, μυροβόλος σταθμός της σάρκας.
Μα χορεύουν οι νότες ασυνάρτητα, δίχως μέτρο
σαν βλέμματα παιδιών που κρύβονται στα στήθια,
στροβιλίζουν στα κλαδιά της πασχαλιάς.
Εκεί που χρυσίζει της αράχνης το υφαντό με κρύσταλλα βροχής.
Έτσι μεγαλώνουμε. Σα διάτρητες στο φως χορδές,
χωνευτήρια στιγμών που ίσως να θυμίζουν αποχαιρετισμό.
Το εσώτερο νοσταλγικό αντίο.

Το τριαντάφυλλο

Ποιο πνευμόνι βρόντηξε
και τον αέρα έβαψε ντροπή;
Φωτιά αγαπημένη.
Στα τριάντα βλέφαρα σου ψάχνω τη χαράδρα της ψυχής
κι’ ανακατεύομαι σε κλωστές
που λιώνουν καψαλίζοντας τις άκρες.
Αίμα δαχτύλου απαλό, γλυκή μου νιότη.
Γέψου το τρελέ μου,
μονάχος τ’ άφησες και σκάλωσε,
στο σώμα ενός ονείρου

Δειλινό

Βούλιαξε ο θολωτός πέπλος του εσώτερου
στις σταχτοπράσινες στέπες
και τις ευγενικές ματιές της βελανιδιάς.
Έγειρε ο πορτοκαλεώνας μα κράτησα την τελευταία θέρμη του
για να χω φλόγα στα σκοτάδια,
να λέω πως οι σκιές από μένα είναι παρμένες.
Μα σαν δε βρήκα όγκους στα επίπεδα να φέξω.
Σφεντόνισα τα μάτια μου σε αυτό το γυναικείο πρόσωπο,
είναι σκαμμένο, γεμάτο ορυχεία που ξεβράζουν το ασήμι.
Ύστερα δάκρυζε αγιάζι, γιασεμί, μελάνι.
Και ότι άλλο μελιχρό έχει η νύχτα να προσφέρει

...

Υπήρξα
Κάτω από σχιστόλιθους
Που λαξεύει η στάλα της βροχής
Και αναδύονται οι παπαρούνες
Λαχτάρισα
Να ακούσω το τραγούδι του παιδιού
Το άκουσμα της κόμης σου στον αιθέρα
Ευωδία ανθού αμυγδαλιάς όπως σου μοιάζει
Ένιωσα
Την ψυχή μου, όταν φώναξε
Κι έμοιασε στα πράσινα ρόδα
Μα ο ήχος αντάμωνε φλογερές σαΐτες
Τώρα
Τα χέρια μου κοράλλια
Δέντρα που διψούν
Κλάμα μωρού για γάλα

Έτσι απόμεναν

Η μερα και η νυχτα σε χαι κου

Χνούδια απαλά
Καρφωμένα σε τρούλο
Γαλάζιο σχιστό

Πύρινα βέλη
Χρυσίζουνε τα χέρια
Λίθινης λεύκας

ΓλυκόςΑγέρας
Πάλλεται στις ψυχορδές
Στάζει η νότα

Άνοιξε στήθος
Ξεχειλίστε οφθαλμοί
Πληγές κεντήστε


Θλίψης αστέρια
Άλαλα, χλωμά, σβήνουν
Αβύσσου ελπίς

Μετάλλου οδός
Προορισμός η αρχή
Πέλαγο νυχτιάς

Αιόλου βούρλα
Στροβιλίζει τα πέπλα
Θρήνος σφυριχτός

Άνοιξε στήθος
Ξεχειλίστε οφθαλμοί
Πληγές μου σκάψτε

Ενα τραγουδάκι για τον Ν. Άσιμο

Μοιάζει στα δάση και τα βουνά
Τρέχει μακριά από τα ήρεμα νερά
Και κάπου τώρα αλυχτά
Γιατί του κλέψαν την καρδιά.

Σαλτάρει τώρα ο νους
Σε λαβύρινθο από τους φριχτούς
Μπούχτισε από τις σκιές
Και χάνεται στις καλαμιές.

Είναι αυτός που αράχνες κέντησαν στο φώς
Είναι αυτός που ο χρόνος στέρησε το βιος
Είναι αυτός που το όνομα του είναι τρελός

Έσπασε την μονοτονία
Διακρίθηκε στην ευτυχία
Ατένισε τη μελαγχολία
Και τέλος του μείνε η σχιζοφρενοβλαβία

Μοιάζει στης μύγας τα φτερά
Που στριγκλίζει μέσα σε αυτιά
Προβάτων που διαβάνουν
Κι εύχονται να την ξεκάνουν

Είναι αυτός που αράχνες κέντησαν στο φώς
Είναι αυτός που ο χρόνος στέρησε το βιος
Είναι αυτός που το όνομα του είναι τρελός