Δεν μπορώ

Να! Δες το μεγαλείο σαν περάσει
Μια σκιά αγγελική
ξεχύνετε στο ακροθαλάσσι

Δε μπορώ να την κοιτώ,
κρυστάλλινοι καρποί
συγκρούσεων με ένα τίποτα.,
μου σφάλισαν τα μάτια

Άκου! Γλυκές οι νότες στάζουν,
σαν αίμα από πληγή.
Πέσμου, δε σε τρομάζουν?

Δε μπορώ να ακούω πια.
Μαράθηκε η ψυχή μου ,
και άλλων σειρήνων κάλεσμα,
δε πρόκειται ν’ακούσω

Μύρισε! Το άρωμα χιμά.
Ψυχή τρελών διάτρητη
θυμίζει, που πονά

Δε μπορώ. Οσφραίνομαι το χώμα.
Βαρύ με σκέπασε.
Όταν στη χούφτα ακόμα το κρατούσα,
μα σα ποτάμι, το άφησα να ρέει