Όλα γύρω αναπαύονται.
Η βαπτισμένη γη, μυροβόλος σταθμός της σάρκας.
Μα χορεύουν οι νότες ασυνάρτητα, δίχως μέτρο
σαν βλέμματα παιδιών που κρύβονται στα στήθια,
στροβιλίζουν στα κλαδιά της πασχαλιάς.
Εκεί που χρυσίζει της αράχνης το υφαντό με κρύσταλλα βροχής.
Έτσι μεγαλώνουμε. Σα διάτρητες στο φως χορδές,
χωνευτήρια στιγμών που ίσως να θυμίζουν αποχαιρετισμό.
Το εσώτερο νοσταλγικό αντίο.