Ποιο πνευμόνι βρόντηξε
και τον αέρα έβαψε ντροπή;
Φωτιά αγαπημένη.
Στα τριάντα βλέφαρα σου ψάχνω τη χαράδρα της ψυχής
κι’ ανακατεύομαι σε κλωστές
που λιώνουν καψαλίζοντας τις άκρες.
Αίμα δαχτύλου απαλό, γλυκή μου νιότη.
Γέψου το τρελέ μου,
μονάχος τ’ άφησες και σκάλωσε,
στο σώμα ενός ονείρου
είχα έναν φίλο, φίλο ακριβό
ΑπάντησηΔιαγραφήπου έφυγε σαν χελιδόνι στα πρωτοβρόχια
και τώρα μυρίζει το χώμα βαπτισμένο μοναξιά
τρέμουν τα ρόδα στα σπλάχνα της κιθάρας
και στο τοίχο κρέμεται μια ζωγραφιά
από παιδί που μ'αγαπούσε
Δειλος ηταν ο φίλος
ΑπάντησηΔιαγραφήΩ Αγνωστε ποιητη?
όχι δειλός,ω ανώνυμε είρωνα.Αλλά η μοίρα των πτηνών είναι στον αέρα,δεν τους "χωράει" η γη. όποτε σε μας μένει μόνο να θρηνολογούμε,ασχέτως αν φαντάζουμε γραφικοί.
ΑπάντησηΔιαγραφή