Μοιάζει στα δάση και τα βουνά
Τρέχει μακριά από τα ήρεμα νερά
Και κάπου τώρα αλυχτά
Γιατί του κλέψαν την καρδιά.
Σαλτάρει τώρα ο νους
Σε λαβύρινθο από τους φριχτούς
Μπούχτισε από τις σκιές
Και χάνεται στις καλαμιές.
Είναι αυτός που αράχνες κέντησαν στο φώς
Είναι αυτός που ο χρόνος στέρησε το βιος
Είναι αυτός που το όνομα του είναι τρελός
Έσπασε την μονοτονία
Διακρίθηκε στην ευτυχία
Ατένισε τη μελαγχολία
Και τέλος του μείνε η σχιζοφρενοβλαβία
Μοιάζει στης μύγας τα φτερά
Που στριγκλίζει μέσα σε αυτιά
Προβάτων που διαβάνουν
Κι εύχονται να την ξεκάνουν
Είναι αυτός που αράχνες κέντησαν στο φώς
Είναι αυτός που ο χρόνος στέρησε το βιος
Είναι αυτός που το όνομα του είναι τρελός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου