Το κουρελάκι

Η ψυχή μου, τρικυμίας θάλασσα σε εύθραυστο κέλυφος
που έτοιμη είναι να σχίσει το σκοτάδι.
Σαν τον χοίρο που με αγκάθια στο κορμί του
κάτω από το πέπλο της νυχτιάς
κυνήγησε το πράσινο βατράχι θρυψαλιάζοντας τα στάχια.
Άδραξε το ποδαράκι του σπάζοντας κόκαλα και σάρκα.
Ανήμπορο το βατράχι φαγώθηκε ως το κεφάλι αφήνοντας στόμα και μάτια ορθάνοιχτα,
ν’ αφουγκράζονται την προσευχή του χοίρου στη σελήνη…
Σύ που αέναα το φώς βραδιάζεις
Και αιώνια από το φώς πεθαίνεις
Που η αργή σου τροχαλία ξυπνά την άγια μελαγχολία
Άσε με εκεί ψηλά ν’ ανέβω
Και να κρυφτώ όπως πρώτα στις σκοτεινές σου τις στοές
Τις κάτασπρες σπηλιές σου πρόσφερε μου
Για να σαλπάρουμε ξανά
Σε άλλα ήμερα νερά
Την προσευχή ο άνεμος μου ψέλλισε στ’ αυτί.
Την άλλη μέρα, σαν άνοιξα τη βιτρίνα,
καμία μάσκα δε βρήκα να στολίσω με την παρουσία μου,
κανένα άρωμα να θυμίζει κάτι από την ψυχή μου,
καμιά λέξη να αρθρώνει τα χείλη μου.
Έτσι, γυμνός κατέβηκα στο δρόμο και όλοι τρελό με ονόμασαν.
Με στήσανε στα μαρμάρινα τους τείχη πετώντας λίθους που ξέσχιζαν σα μαχαίρια το κορμί.
αφήνοντας αιμάτινες κηλίδες να πορφυρίζουν και να ευωδιάζουν σαν τον ανθό της πασχαλιάς το λευκό σκηνικό γύρο μου.
Έτσι με μάζεψε ο άνεμος,
σαν τρύπιο κουρελάκι,
και με έστειλε ξανά κοντά σου
Να σφουγγίζω τις σταγόνες των δακρύων σου.